And…off we go….1 augustus 2017, een nieuwe maand en ook een nieuw begin van mijn nieuwe carrière. Dat het nogal een switch is, kun je wel zeggen. Van ‘op kantoor’ en ‘achter de computer’ naar ‘op de weg’ en ‘achter de camera’.

Met een dosis gezonde spanning en een nogal onwennig gevoel ging ik naar de eerste afspraken. Alles is tenslotte nieuwer dan nieuw en enige vorm van routine is dan ook (heel) ver te zoeken. Een buiten mijn comfortzone gevoel is daarentegen meer dan goed vertegenwoordigd, dat dan weer wel. Maar dat mag de pret niet drukken, want wat héb ik er zin in! Het scheelt natuurlijk wel heel veel dat ik niet gelijk in het diepe wordt geslingerd. Ik word namelijk fijn intern opgeleid door Ineke.

De vuurdoop

Inmiddels zit de eerste week erop en met een plezierig gevoel kijk ik terug op die eerste week. Behalve de vele indrukken die verwerkt moesten worden, wilde ik tegelijkertijd eigenlijk het liefst al actief aan de slag. Het buiten mijn comfortzone gevoel uit alinea 2 zorgde ervoor dat ik al snel tot de ontdekking kwam dat ik die combinatie beter even achterwege liet deze week. We hebben dan ook behoorlijk wat afgelachen, of het nou ging om mijn eigen stommiteiten of dat het ging om bepaalde zaken of ehm aparte huisdieren waar we (soms letterlijk) tegenaan liepen in een woning.  Zo denk ik bijvoorbeeld aan die allereerste woning waar ik met mijn eigen toestel wel alvast eens mee ging fotograferen (want gelijk enthousiast meedoen): ‘Goh, volgens mijn camera is het hier wel heel donker’. Vervolgens klonk er droog naast me ‘dat zou kunnen, misschien kun je de kap van de camera halen, dat helpt’. Heerlijk, hoe simpel kan het zijn. Het hielp overigens inderdaad ;-).

Enter comfortzone

Natuurlijk heb ik er ook al heel wat van opgestoken. Zo begin ik de inhoud van mijn werkkoffer al goed te kennen (hoeveel camera’s passen er wel niet in 1 koffer) en weet ik zelfs toch ook al wat ik ermee moet doen. Comfortzone gevoel in zicht! Daarnaast heb ik ook kennis gemaakt met de diversiteit aan woningen, nu had ik daar deze nieuwe baan niet voor nodig, maar het overal binnen mogen kijken is toch wel erg leuk. En hoe verschillend mensen ermee omgaan als hun huis gefotografeerd wordt en de bijbehorende verhalen die je te horen krijgt waarom hun woning de verkoop in gaat. Ik kan me voorstellen dat het ‘alleen’ onderweg zijn flink wordt gecompenseerd door de vele mensen die je door dit leuke werk ontmoet.

Van een knus appartement tot een gedateerde woning tot een waanzinnig mooi vakwerkhuis met dito uitzicht, het is deze week al allemaal de revue gepasseerd. En over uitzicht gesproken; wat is het een genot om ook voor het werk door ons prachtig mooie limburgse heuvelland te mogen rijden.

Ik verheug mij nu al op de volgende nieuwe werkweek!

 

Gwenny

Gwenny Vermoesen

Author Gwenny Vermoesen

More posts by Gwenny Vermoesen